En dan nu het 23e ding!
Van bloggen via RSS en Flickr, langs Del.ici.ous en YouTube, Twitteren, Wiki's en Google Docs. Onder de grote boekenberg door de Librarythingtunnel in naar je netwerk en de Aquabrowser om een muziekje af te spelen.
Leuk allemaal, maar een te zware opgave om ' er even erbij te doen' in je vrije tijd. De manier waarop we hier allemaal toe zijn gezet vind ik niet chique. Ook al begrijp ik de bezuinigingsslag wel, de communicatie naar het personeel had beter en vooral opener gekunt. Met openheid creëer je vaak veel meer draagkracht en begrip.
Gelukkig kende ik het meeste al, maar om daar dan steeds weer een blog over te schrijven vond ik geen echt leermoment. Wat vond de rest van mijn collega's ervan? Even een klein onderzoekje naar de stand van zaken in de Groninger blogs ( toch nog 340 stuks!)

Wat valt op? De coaches hebben alles keurig op tijd af. Er is een duidelijke groep die bij het maken van een blog (ding# 3) is afgehaakt. Het gemiddelde ligt bij ding 15. Het lijkt op een tweedeling binnen ons personeelsbestand.
So far voor betrokkenheid.... 23 dingen is leuk, maar het kan nooit een doel op zich worden. Als we onze fysieke leden gaan vervangen door zogenaamde "virtuele netwerken", dan hebben we allang de menselijke maat verloren en zal ons ledenbestand ook voornamelijk een virtuele zijn.
Dan is dit net als het "Japanse management" uit de 70-er jaren, de "paperless office" uit de jaren 80, de "internetbubble" uit de jaren negentig en het "skyhigh profitmaking" met speculaties op de beurs in deze nieuwe eeuw. Gewoon een hype die wel weer overwaait en waar uiteindelijk niemand iets mee opgeschoten is, marketing- retail denken of niet...




